Saturday, November 15, 2008
Bron: Elsevier.nl Door Syp Wynia
De Dag van het Respect was meteen de laatste dag van Ella Vogelaar als minister van Wonen, Wijken en Integratie. Ella kon het niet, al deugde de opdracht die ze van Wouter Bos meekreeg evenmin.
ONGESCHIKT
Haar eigen Partij van de Arbeid heeft Ella Vogelaar, eindelijk dan toch, laten vallen. Maar dan ook meteen als een baksteen, nota bene op de Dag van Respect. Premier Jan Peter Balkenende was uiteindelijk een van de weinigen die nog met respect over de vertrokken bewindsvrouwe sprak, vanwege de moed die ze zou hebben betoond door af te treden.
Dat is natuurlijk onzin. Vogelaar had geen keus.
Het vertrek van Vogelaar was onvermijdelijk, want ze kon het niet. Ze trok problemen aan in plaats van dat ze die oploste. Ze was de verkeerde persoon op de verkeerde plek. En dat is niet alleen Vogelaar zelf aan te rekenen.
Communiste
Het is, terugblikkend, onbegrijpelijk dat PvdA-leider Wouter Bos al ruim voor de formatie Ella Vogelaar aanzocht als minister. De geschiedenis van de voormalige communiste binnen de vakbeweging was al niet vlekkeloos.
Vogelaar accepteerde de onmogelijke taak die ze van Bos in het regeerakkoord meekreeg om allochtonen een handje te helpen door hun verloederde woonomgeving op te knappen. Omdat het dan in de eerste plaats over huizen gaat, moest Vogelaar ook meteen minister van Volkshuisvesting zijn.
Die gedachte deugt niet. Bos eiste bovendien van Vogelaar dat ze zelf het geld voor haar prachtwijken ging ophalen bij de weigerachtige woningcorporaties, vaak geleid door PvdA’ers die haar meteen gingen dwarsbomen.
Eenzaam
Wat Vogelaar serieuze parten speelde, is dat ze binnen het PvdA-bolwerk niet over een eigen machtsbasis beschikte.
Ze was al snel heel alleen en werd steeds eenzamer. Vogelaar bleek bovendien uit te pakken als een multiculturalist, in de PvdA-traditie van Ed van Thijn, Jan Pronk en Hedy d’Ancona. Bos had dat kennelijk niet voorzien.
Plotseling
Vogelaars laatste krediet verspeelde ze, door tegen de wens van PvdA-wethouders, PvdA-burgemeesters, de Tweede Kamerfractie en ook de ministers Wouter Bos en Guusje ter Horst in, plotseling af te zien van het instellen van een register met Antilliaanse jeugdcriminelen.
Ze liet zich bij een visite aan de Antillen ompraten door de lokale leiders die overal discriminatie en racisme ontwaren.
Alles fout
Ella Vogelaars ministerschap was een lijdensweg van ruim anderhalf jaar, waarin ze vrijwel alles fout deed: boerka’s geen probleem vinden, de islam als een aangename verrijking van Nederland presenteren, lichtzinnig denken dat het op termijn vanzelf goed komt, inburgeren gratis maken, autochtonen de schuld geven van de problemen van allochtonen en onvoldoende opletten bij de aankoop van de SS Rotterdam door een woningcorporatie.
Niet-westerse allochtonen plegen in Nederland voor het overgrote deel op de PvdA te stemmen. De PvdA heeft er ook veel aan gedaan om allochtonen aan zich te binden. Maar daarmee heeft de PvdA tevens een belangrijk deel van de traditionele achterban van zich vervreemd. Dat PvdA-dilemma wordt niet opgelost door het wegsturen van Ella Vogelaar.
De Dag van het Respect was meteen de laatste dag van Ella Vogelaar als minister van Wonen, Wijken en Integratie. Ella kon het niet, al deugde de opdracht die ze van Wouter Bos meekreeg evenmin.
ONGESCHIKT
Haar eigen Partij van de Arbeid heeft Ella Vogelaar, eindelijk dan toch, laten vallen. Maar dan ook meteen als een baksteen, nota bene op de Dag van Respect. Premier Jan Peter Balkenende was uiteindelijk een van de weinigen die nog met respect over de vertrokken bewindsvrouwe sprak, vanwege de moed die ze zou hebben betoond door af te treden.
Dat is natuurlijk onzin. Vogelaar had geen keus.
Het vertrek van Vogelaar was onvermijdelijk, want ze kon het niet. Ze trok problemen aan in plaats van dat ze die oploste. Ze was de verkeerde persoon op de verkeerde plek. En dat is niet alleen Vogelaar zelf aan te rekenen.
Communiste
Het is, terugblikkend, onbegrijpelijk dat PvdA-leider Wouter Bos al ruim voor de formatie Ella Vogelaar aanzocht als minister. De geschiedenis van de voormalige communiste binnen de vakbeweging was al niet vlekkeloos.
Vogelaar accepteerde de onmogelijke taak die ze van Bos in het regeerakkoord meekreeg om allochtonen een handje te helpen door hun verloederde woonomgeving op te knappen. Omdat het dan in de eerste plaats over huizen gaat, moest Vogelaar ook meteen minister van Volkshuisvesting zijn.
Die gedachte deugt niet. Bos eiste bovendien van Vogelaar dat ze zelf het geld voor haar prachtwijken ging ophalen bij de weigerachtige woningcorporaties, vaak geleid door PvdA’ers die haar meteen gingen dwarsbomen.
Eenzaam
Wat Vogelaar serieuze parten speelde, is dat ze binnen het PvdA-bolwerk niet over een eigen machtsbasis beschikte.
Ze was al snel heel alleen en werd steeds eenzamer. Vogelaar bleek bovendien uit te pakken als een multiculturalist, in de PvdA-traditie van Ed van Thijn, Jan Pronk en Hedy d’Ancona. Bos had dat kennelijk niet voorzien.
Plotseling
Vogelaars laatste krediet verspeelde ze, door tegen de wens van PvdA-wethouders, PvdA-burgemeesters, de Tweede Kamerfractie en ook de ministers Wouter Bos en Guusje ter Horst in, plotseling af te zien van het instellen van een register met Antilliaanse jeugdcriminelen.
Ze liet zich bij een visite aan de Antillen ompraten door de lokale leiders die overal discriminatie en racisme ontwaren.
Alles fout
Ella Vogelaars ministerschap was een lijdensweg van ruim anderhalf jaar, waarin ze vrijwel alles fout deed: boerka’s geen probleem vinden, de islam als een aangename verrijking van Nederland presenteren, lichtzinnig denken dat het op termijn vanzelf goed komt, inburgeren gratis maken, autochtonen de schuld geven van de problemen van allochtonen en onvoldoende opletten bij de aankoop van de SS Rotterdam door een woningcorporatie.
Niet-westerse allochtonen plegen in Nederland voor het overgrote deel op de PvdA te stemmen. De PvdA heeft er ook veel aan gedaan om allochtonen aan zich te binden. Maar daarmee heeft de PvdA tevens een belangrijk deel van de traditionele achterban van zich vervreemd. Dat PvdA-dilemma wordt niet opgelost door het wegsturen van Ella Vogelaar.
Sunday, November 02, 2008
Bron: Elsevier.nl Door Afshin Ellian
Aangifte tegen Marco Pastors is echt van de zotte!!!!!!
Staatsgeheimen moeten gewoon geheim blijven. Maar niet alles is een staatsgeheim. Het zijn documenten die de veiligheid van de staat of belangen van Nederland in het buitenland in gevaar kunnen brengen.
Een rechtgeaarde Nederlander weet dat hij nooit informatie openbaar mag maken die afkomstig is van politie, inlichtingendiensten of defensie. Hetzelfde geldt voor diplomatieke informatie.
Ook de stukken van het kabinet en de discussies die in het kabinet worden gevoerd, moeten gedurende een bepaalde tijd geheim blijven. Omdat de openbaarmaking ervan de belangen van Nederland of de staat kan schaden.
Benoeming
Tegelijkertijd moeten we uitkijken dat we niet alles geheim willen houden. Een open samenleving is alleen dan echt open. Openheid is een voorwaarde voor het goed functioneren van de democratie. Hoe kunnen we anders overheidsoptredens beoordelen? Gelukkig is daarvoor ook een wet in het leven geroepen: de Wet Openbaarheid van Bestuur.
Maar waarom zou de benoeming van een burgemeester een geheimzinnige zaak zijn? Welk belang van de staat kan door openbaarheid worden geschaad? De provincie Zuid-Holland is boos op Marco Pastors. Er is zelfs gesuggereerd dat hij celstraf zou riskeren.
Hoe komt dat? Deze site meldt dat de vertrouwenscommissie die Ahmed Aboutaleb heeft voorgedragen als burgemeester van Rotterdam, mogelijk aangifte doet tegen commissielid Marco Pastors van Leefbaar Rotterdam. Pastors zou geheime informatie hebben gelekt.
Belang
Pastors praatte met de media nadat hij minstens twee dagen had gezwegen. Daarna heeft hij wel gesproken over de benoeming van Aboutaleb. De Volkskrant had al een volledig artikel, naar alle waarschijnlijkheid zonder medewerking van Pastors, over deze benoeming.
Toen Pastors zag dat al veel informatie op straat lag, begon hij te praten. En terecht. Omdat er ook een maatschappelijk belang meegemoeid was. Dat was ook noodzakelijk voor het goed functioneren van de gemeente Rotterdam met zijn nieuwe burgemeester. Er was onrust in zijn partij en bij zijn achterban.
Onbegrijpelijk
Het is onbegrijpelijk dat dit verboden is. De zwijgplicht gaat hier te ver. Met zijn daad heeft hij juist het openbaar bestuur een dienst bewezen. Sindsdien is het rustig rond de benoeming van Aboutaleb.
Iedereen die toetreedt tot de vertrouwenscommissie, heeft een zwijgplicht van 75 jaar. Overtreding daarvan kan een boete of zelfs een celstraf opleveren. In welk land leven we? Noord-Korea? Iran?
Waar het om gaat? Het gaat hier om de democratie. Het Openbaar Ministerie moet Pastors niet vervolgen.
Als dat wel gebeurt, moet de rechter hem vrijspreken. Omdat hier het maatschappelijk belang, namelijk het goed functioneren van het openbaar bestuur en de democratie, zwaarder weegt dan het particuliere belang van een vertrouwenscommissie.
Aangifte tegen Marco Pastors is echt van de zotte!!!!!!
Staatsgeheimen moeten gewoon geheim blijven. Maar niet alles is een staatsgeheim. Het zijn documenten die de veiligheid van de staat of belangen van Nederland in het buitenland in gevaar kunnen brengen.
Een rechtgeaarde Nederlander weet dat hij nooit informatie openbaar mag maken die afkomstig is van politie, inlichtingendiensten of defensie. Hetzelfde geldt voor diplomatieke informatie.
Ook de stukken van het kabinet en de discussies die in het kabinet worden gevoerd, moeten gedurende een bepaalde tijd geheim blijven. Omdat de openbaarmaking ervan de belangen van Nederland of de staat kan schaden.
Benoeming
Tegelijkertijd moeten we uitkijken dat we niet alles geheim willen houden. Een open samenleving is alleen dan echt open. Openheid is een voorwaarde voor het goed functioneren van de democratie. Hoe kunnen we anders overheidsoptredens beoordelen? Gelukkig is daarvoor ook een wet in het leven geroepen: de Wet Openbaarheid van Bestuur.
Maar waarom zou de benoeming van een burgemeester een geheimzinnige zaak zijn? Welk belang van de staat kan door openbaarheid worden geschaad? De provincie Zuid-Holland is boos op Marco Pastors. Er is zelfs gesuggereerd dat hij celstraf zou riskeren.
Hoe komt dat? Deze site meldt dat de vertrouwenscommissie die Ahmed Aboutaleb heeft voorgedragen als burgemeester van Rotterdam, mogelijk aangifte doet tegen commissielid Marco Pastors van Leefbaar Rotterdam. Pastors zou geheime informatie hebben gelekt.
Belang
Pastors praatte met de media nadat hij minstens twee dagen had gezwegen. Daarna heeft hij wel gesproken over de benoeming van Aboutaleb. De Volkskrant had al een volledig artikel, naar alle waarschijnlijkheid zonder medewerking van Pastors, over deze benoeming.
Toen Pastors zag dat al veel informatie op straat lag, begon hij te praten. En terecht. Omdat er ook een maatschappelijk belang meegemoeid was. Dat was ook noodzakelijk voor het goed functioneren van de gemeente Rotterdam met zijn nieuwe burgemeester. Er was onrust in zijn partij en bij zijn achterban.
Onbegrijpelijk
Het is onbegrijpelijk dat dit verboden is. De zwijgplicht gaat hier te ver. Met zijn daad heeft hij juist het openbaar bestuur een dienst bewezen. Sindsdien is het rustig rond de benoeming van Aboutaleb.
Iedereen die toetreedt tot de vertrouwenscommissie, heeft een zwijgplicht van 75 jaar. Overtreding daarvan kan een boete of zelfs een celstraf opleveren. In welk land leven we? Noord-Korea? Iran?
Waar het om gaat? Het gaat hier om de democratie. Het Openbaar Ministerie moet Pastors niet vervolgen.
Als dat wel gebeurt, moet de rechter hem vrijspreken. Omdat hier het maatschappelijk belang, namelijk het goed functioneren van het openbaar bestuur en de democratie, zwaarder weegt dan het particuliere belang van een vertrouwenscommissie.
