Sunday, February 08, 2009
Vertaling van de toespraak van Gregorius Nekschot in de Free Press Society Kopenhagen 3 februari 2009.
Nekschot sprak in het Engels, gehuld in een boerka
Dames en Heren,
In Nederland is satire een oude traditie. Deze traditie begon zeven eeuwen geleden, in de dertiende eeuw, met het epische gedicht ‘Reynaerd de Vos'. Het gedicht Reynaerd de Vos maakte de adel en de geestelijkheid belachelijk - de hoogste burgerlijke en religieuze autoriteiten van dat tijdperk. De auteur moet een wijs man geweest zijn, want hij hield zijn identiteit geheim. Monty Python's film Life of Brian steekt de draak met het christendom. De film veroorzaakte woede en controverse in 1979. Desondanks kon de film bijna overal worden bekeken.. De makers, Terry Jones, Graham Chapman, John Cleese, Eric Idle en Michael Palin ontvingen geen doodvonnissen en het Openbaar Ministerie lichtte hen niet van hun bed om ze achter de tralies te zetten.
Deze twee tamelijk willekeurige voorbeelden illustreren dat in West-Europa, godsdienst - in de genoemde gevallen het christendom – al eeuwen lang belachelijk wordt gemaakt. Eerst gebeurde dit anoniem of onder pseudoniem, later openlijk. In de westerse cultuur, creëerden rationalisme, wetenschap, humanisme en democratie, in een langdurig en pijnlijk proces, de scheiding tussen Kerk en Staat. De vrijheid van meningsuiting werd zo in vele landen een grondwettelijk recht. Het is dus al geruime tijd mogelijk om het Christendom te bespotten, zonder dat je bang hoeft te zijn voor een doodvonnis.
Toen er grote aantallen migranten met een andere culturele en religieuze achtergrond naar West-Europa kwamen, veranderde de zaak fundamenteel. Omdat ze slecht zijn opgeleid - en zonder uitzondering onder dictatoriale regimes – kunnen veel immigranten met een islamitische achtergrond niet instemmen met onze scheiding tussen religie en politiek, hoe vanzelfsprekend deze scheiding ons ook lijkt.
Monty Python drijft de spot met Jezus in Life of Brian. Een vergelijkbare film over het leven van Mohammed - de stichter van de islam - is ondenkbaar. Het vreselijke lot van filmregisseur Theo van Gogh zegt genoeg. De gruwelijke en sadistische wijze waarop Theo van Gogh ritueel werd afgeslacht door een fanatieke moslim betekende voor de vrije meningsuiting in Nederland een terugkeer naar de duistere Middeleeuwen. Iedereen die iets wil zeggen over de islam moet zeer omzichtig te werk gaan.
Op de 13 mei 2008 werd de cartoonist Gregorius Nekschot echter uit zijn huis gesleurd door tien ambtenaren en in de gevangenis gegooid. Bovendien werd zijn huis doorzocht en zijn computer, mobiele telefoon, agenda en schetsboeken werden in beslag genomen. Omwille van zijn cartoons, waarover men beweerde dat ze etnische minderheden en moslims discrimineerden, werd hij gedwongen in ballingschap te gaan en werd zijn privacy op verregaande wijze geschonden. Zo staan de zaken er nu voor in Nederland, een land dat tot voor kort nog werd gezien als ruim van opvatting, vrij van denken, en zich verheugend in een satirische traditie van meer dan zeven eeuwen.
Hoe moeten we deze arrestatie interpreteren? Wat is er in de afgelopen jaren in Nederland veranderd? Waarom werd Gregorius Nekschot vanwege zijn sceptische blik op de zegeningen van de multiculturele samenleving in de gevangenis gegooid? Hier volgen een aantal van de mogelijke motieven en verklaringen.
In de eerste plaats heeft de Tweede Wereldoorlog diepe sporen nagelaten in de Nederlandse samenleving. Het gebrek aan verzet tegen de deportatie van Joodse landgenoten is in Nederland lang taboe geweest. Dit gebrek aan weerstand leidde tot een collectief trauma in de naoorlogse generatie babyboomers. Het werd verdacht om de spot te drijven met religie, met uitzondering dan van het Christendom. In de ogen van de babyboomers was een grap over een andere godsdienst of een ander ras werd de eerste stap in de richting van de trein naar Auschwitz. Nekschot werd geboren in de jaren zestig. Hij is jonger dan de babyboomers. Een generatieconflict zou dus een motief kunnen zijn om Nekschot's cynische commentaar op de moderne tijd tot zwijgen te brengen.
Een andere Nederlandse trauma is het koloniale verleden. Gedurende lange tijd ging de zon nooit onder in het Nederlandse Rijksgebied. De Nederlanders profiteerden van de slavenhandel, en buitten de lokale bevolking in Oost- en West-Indië uit. Maar ze deden meer dan dat: ze introduceerden gezondheidszorg en onderwijs en ze bouwden wegen en spoorwegen. Toch bleven de leeghoofdige babyboomers met een slecht geweten zitten omwille van hun gekleurde landgenoten. Elke grap of kritische opmerking over immigranten uit onze voormalige koloniën wordt gezien als een uiting van racisme. Deze zogenaamde 'wij-zijn-vreselijk'-mentaliteit van de do-good babyboomers zou ook een motief kunnen zijn om zich te ontdoen van de cynicus Nekschot.
Na de bevrijding door het Rode Leger in 1945, kregen Polen, Oost-Duitsland, Hongarije, Bulgarije, Tsjecho-Slowakije en Roemenië te maken met de gruwelen van het communisme. Nederland werd, goddank, bevrijd van het fascisme door de Amerikanen, Britten, Canadezen en de vrije Polen. Veilig onder de Amerikaanse nucleaire paraplu en zich wentelend in de snel groeiende welvaart koesterden de socialistisch geïnspireerde Nederlanders decennialang hun dromen over de utopische socialistische verzorgingsstaat.
Toen het communisme instortte, wisselden de socialistisch geïnspireerde Nederlanders gewoon hun failliet geloof in de socialistische utopie in voor een geloof in een multiculturele utopie. Het was het romantische beeld van een multicultureel Utopia dat door niets mag worden verstoord. Het anti-sociale gedrag en de religieus geïnspireerde waanzin van een aantal immigranten mogen niet ter discussie worden gesteld of bekritiseerd, zelfs niet in een spotprent.
Zoals ze het altijd gewend zijn geweest schuwen de links extremisten niet de censuur, want het socialistische of multiculturele Utopia ontstaat immers niet vanzelf. Het is dus geen verrassing dat een ultra-linkse niet-gouvernementele organisatie, het particuliere Nederlandse Meldpunt Discriminatie Internet (MDI), samengewerkt met een orthodoxe imam om Gregorius Nekschot aan het kruis te nagelen. De ziekelijke behoefte aan een romantische ideaal, met moslims en gekleurde mensen in de rol van nobele wilden, is dus nog een mogelijk motief om de anti-romantische cartoonist Nekschot het zwijgen op te leggen.
De Deense export van vlees en zuivelproducten had te lijden van de boycots na de publicatie van de - inmiddels zeer bekende - Deense cartoons. In Nederland leidde de angst voor afnemende export van toetjes, chocolademelk en worst aan het Midden-Oosten tot de oprichting van een geheime Interdepartementale Werkgroep Cartoonproblematiek. Deze geheime werkgroep, misschien wel het meest belachelijke orgaan in de Nederlandse geschiedenis, lijkt tot de conclusie gekomen te zijn, dat de cartoonist Gregorius, in z’n eentje, een veel grotere bedreiging voor de Nederlandse export betekende dan alle Deense cartoonisten bij elkaar voor de Deense export. Dus economische overwegingen kunnen een motief zijn geweest: voorkom exportverlies door Nekschot het zwijgen op te leggen.
In Nederland herinnert iedereen zich nog de hysterische manier waarop premier Jan Peter Balkenende reageerde op Fitna, de anti-islam film van de Nederlandse parlementariër Geert Wilders. Balkenende distantieerde zich luid, ruim voordat Fitna uitkwam, en nog zonder de inhoud van de film te kennen. Minister-president Balkenende oefende ook zware druk uit op Wilders om Fitna niet uit te brengen, ondanks het feit dat hij parlementariër is en ondanks zijn grondwettelijk recht op vrijheid van meningsuiting. Angst voor problemen met moslims dreef de premier en zijn kabinet tot bedenkelijke slaafsheid en meegaandheid. Angst voor de islam en paniek zouden de reden kunnen zijn voor deze gouvernementele topfunctionarissen om de cartoonist Gregorius Nekschot te arresteren. Lafheid en verraad zijn dus denkbaar als motieven om Gregorius Nekschot tot zwijgen te brengen.
Met de komst van grote aantallen islamitische immigranten naar Nederland, zagen christelijke politici een kans om hun verloren invloed in een inmiddels bijna volledig geseculariseerde land weer terug te winnen. De pogingen van de opeenvolgende ministers van Justitie, Piet Hein Donner en Ernst Hirsch Ballin, beiden christen-democraten, om na de moord op Theo van Gogh door een moslim de verouderde Wet inzake smalende godslastering nieuw leven in te blazen wijzen in die richting. Dus Christen Democratisch opportunisme, waarbij de rol van slachtoffer en dader weer wordt omgedraaid, kan een motief om de goddeloze heiden Gregorius Nekschot een lesje te leren.
In tegenstelling tot de 'oude media', is het internet tot nu toe ontsnapt aan gouvernementele controle. Natuurlijk is dit een doorn in het vlees van moralisten. Daarom is onder leiding van premier Jan Peter Balkenende, een burgerschapscampagne gestart. Christen-democraten zijn ervan overtuigd dat 'vrijheid niet gaat zonder verantwoordelijkheid’. Voor de christen-democraten betekent dit dat het grondwettelijke recht op vrijheid van meningsuiting ondergeschikt is aan die van de vrijheid van godsdienst. In hun visie mogen christenen en moslims om religieuze redenen vrouwen en homoseksuelen discrimineren als zij dat nodig vinden, maar christenen en moslims mogen niet worden bekritiseerd, want dat wordt beschouwd als wettelijk verboden discriminatie.
Gregorius Nekschot, die zich vooral manifesteert op het internet, werd met geweld gearresteerd. Een duidelijk signaal naar het publiek dat er grenzen zijn aan wat aanvaardbaar is op het internet. Dus de wens om greep te krijgen op het internet kan een reden zijn geweest om die duivelse Nekschot de mond te snoeren.
Het laatste motief op deze lijst betreft - op dit moment - de persoonlijke ambitie van de officier van justitie in gevallen van discriminatie. Een officier van justitie die voor God wil spelen is inderdaad een nieuw fenomeen in Nederland. Met de arrestatie en het doorbreken van de anonimiteit van Gregorius Nekschot, laadt de officier van justitie een zware verantwoordelijkheid op zijn schouders. Niet alleen is de arrestatie van een tekenaar van spotprenten een rechtstreekse aanval op de vrijheid van meningsuiting, in een wereld vol met moslims die de sharia-wetgeving willen opleggen door middel van geweld, is het ook een licence to kill. Kortom: zelfs Nekschot zelf zou genoeg motieven hebben kunnen bedenken om een Nederlandse tekenaar te arresteren in het Jaar onzes Heren 2008.
Dus, wat is er veranderd in Nederland? De huidige regeringscoalitie van de orthodoxe christenen, christen-democraten en sociaal-democraten is een regelrechte ramp. De christenen in het kabinet proberen de Nederlanders van hun traditionele kleine pleziertjes te beroven. Een rookverbod, een verbod op prostitutie, een verbod op het roken van wiet, en een verbod op paddo's zijn ingevoerd. De lijst is langer, maar het zijn stuk voor stuk pogingen om de Nederlanders te leren dat hun leven op aarde niet is bedoeld om aangenaam te zijn.
De angst van Christelijke politici voor sociale onrust is diep geworteld. Voormalig minister-president Colijn adviseerde zijn landgenoten zelfs om samen te werken met de nazi's en alle weerstand op te geven na de nederlaag van het Nederlandse leger in 1940. Een tekenaar die de spot drijft met de islam is precies het soort van "subversieve element" dat orthodoxe christenen en christen-democraten liever zien gaan dan komen.
Sociaal-Democraten, die eerder bekend stonden om hun anti-religieuze gedrag, sussen islamisten met subsidies en een voorkeursbehandeling. Ze doen dit voor electorale doeleinden. Bijvoorbeeld, Job Cohen, de Sociaal-democratische burgemeester van Amsterdam, heeft persoonlijk de scheiding van Kerk en Staat in de Nederlandse hoofdstad afgeschaft, alleen maar om de islamitische kiezers te behagen.
Deze giftige cocktail van religie, religieuze waanzin, christelijk opportunisme en links egoïsme heeft een dodelijke bedreiging voor de vrijheid en democratie in Nederland geschapen. Extremisten hebben al een politicus en een film-regisseur in Nederland vermoord. Nu is de Nederlandse Staat er toe over gegaan om kunstenaars te arresteren en te intimideren. Het is beangstigend om te zien hoe snel en hoe gemakkelijk Nederland terugglijdt in donkere tijden.
In het jaar 2008 was het Gregorius Nekschot, die werd gearresteerd en in de gevangenis gegooid, in 2009 zullen er anderen zijn.
Dames en heren, zodra je gaat marchanderen met de vrijheid omwille van de lieve vrede, ben je gedoemd. Nederland, en het spijt me het te zeggen, heeft een zeer slecht voorbeeld gesteld.
Long live a free Denmark! Lang leve een vrij Nederland!
Gregorius Nekschot, Tekenaar
Vertaler: Toon Verberg, HB
Nekschot sprak in het Engels, gehuld in een boerka
Dames en Heren,
In Nederland is satire een oude traditie. Deze traditie begon zeven eeuwen geleden, in de dertiende eeuw, met het epische gedicht ‘Reynaerd de Vos'. Het gedicht Reynaerd de Vos maakte de adel en de geestelijkheid belachelijk - de hoogste burgerlijke en religieuze autoriteiten van dat tijdperk. De auteur moet een wijs man geweest zijn, want hij hield zijn identiteit geheim. Monty Python's film Life of Brian steekt de draak met het christendom. De film veroorzaakte woede en controverse in 1979. Desondanks kon de film bijna overal worden bekeken.. De makers, Terry Jones, Graham Chapman, John Cleese, Eric Idle en Michael Palin ontvingen geen doodvonnissen en het Openbaar Ministerie lichtte hen niet van hun bed om ze achter de tralies te zetten.
Deze twee tamelijk willekeurige voorbeelden illustreren dat in West-Europa, godsdienst - in de genoemde gevallen het christendom – al eeuwen lang belachelijk wordt gemaakt. Eerst gebeurde dit anoniem of onder pseudoniem, later openlijk. In de westerse cultuur, creëerden rationalisme, wetenschap, humanisme en democratie, in een langdurig en pijnlijk proces, de scheiding tussen Kerk en Staat. De vrijheid van meningsuiting werd zo in vele landen een grondwettelijk recht. Het is dus al geruime tijd mogelijk om het Christendom te bespotten, zonder dat je bang hoeft te zijn voor een doodvonnis.
Toen er grote aantallen migranten met een andere culturele en religieuze achtergrond naar West-Europa kwamen, veranderde de zaak fundamenteel. Omdat ze slecht zijn opgeleid - en zonder uitzondering onder dictatoriale regimes – kunnen veel immigranten met een islamitische achtergrond niet instemmen met onze scheiding tussen religie en politiek, hoe vanzelfsprekend deze scheiding ons ook lijkt.
Monty Python drijft de spot met Jezus in Life of Brian. Een vergelijkbare film over het leven van Mohammed - de stichter van de islam - is ondenkbaar. Het vreselijke lot van filmregisseur Theo van Gogh zegt genoeg. De gruwelijke en sadistische wijze waarop Theo van Gogh ritueel werd afgeslacht door een fanatieke moslim betekende voor de vrije meningsuiting in Nederland een terugkeer naar de duistere Middeleeuwen. Iedereen die iets wil zeggen over de islam moet zeer omzichtig te werk gaan.
Op de 13 mei 2008 werd de cartoonist Gregorius Nekschot echter uit zijn huis gesleurd door tien ambtenaren en in de gevangenis gegooid. Bovendien werd zijn huis doorzocht en zijn computer, mobiele telefoon, agenda en schetsboeken werden in beslag genomen. Omwille van zijn cartoons, waarover men beweerde dat ze etnische minderheden en moslims discrimineerden, werd hij gedwongen in ballingschap te gaan en werd zijn privacy op verregaande wijze geschonden. Zo staan de zaken er nu voor in Nederland, een land dat tot voor kort nog werd gezien als ruim van opvatting, vrij van denken, en zich verheugend in een satirische traditie van meer dan zeven eeuwen.
Hoe moeten we deze arrestatie interpreteren? Wat is er in de afgelopen jaren in Nederland veranderd? Waarom werd Gregorius Nekschot vanwege zijn sceptische blik op de zegeningen van de multiculturele samenleving in de gevangenis gegooid? Hier volgen een aantal van de mogelijke motieven en verklaringen.
In de eerste plaats heeft de Tweede Wereldoorlog diepe sporen nagelaten in de Nederlandse samenleving. Het gebrek aan verzet tegen de deportatie van Joodse landgenoten is in Nederland lang taboe geweest. Dit gebrek aan weerstand leidde tot een collectief trauma in de naoorlogse generatie babyboomers. Het werd verdacht om de spot te drijven met religie, met uitzondering dan van het Christendom. In de ogen van de babyboomers was een grap over een andere godsdienst of een ander ras werd de eerste stap in de richting van de trein naar Auschwitz. Nekschot werd geboren in de jaren zestig. Hij is jonger dan de babyboomers. Een generatieconflict zou dus een motief kunnen zijn om Nekschot's cynische commentaar op de moderne tijd tot zwijgen te brengen.
Een andere Nederlandse trauma is het koloniale verleden. Gedurende lange tijd ging de zon nooit onder in het Nederlandse Rijksgebied. De Nederlanders profiteerden van de slavenhandel, en buitten de lokale bevolking in Oost- en West-Indië uit. Maar ze deden meer dan dat: ze introduceerden gezondheidszorg en onderwijs en ze bouwden wegen en spoorwegen. Toch bleven de leeghoofdige babyboomers met een slecht geweten zitten omwille van hun gekleurde landgenoten. Elke grap of kritische opmerking over immigranten uit onze voormalige koloniën wordt gezien als een uiting van racisme. Deze zogenaamde 'wij-zijn-vreselijk'-mentaliteit van de do-good babyboomers zou ook een motief kunnen zijn om zich te ontdoen van de cynicus Nekschot.
Na de bevrijding door het Rode Leger in 1945, kregen Polen, Oost-Duitsland, Hongarije, Bulgarije, Tsjecho-Slowakije en Roemenië te maken met de gruwelen van het communisme. Nederland werd, goddank, bevrijd van het fascisme door de Amerikanen, Britten, Canadezen en de vrije Polen. Veilig onder de Amerikaanse nucleaire paraplu en zich wentelend in de snel groeiende welvaart koesterden de socialistisch geïnspireerde Nederlanders decennialang hun dromen over de utopische socialistische verzorgingsstaat.
Toen het communisme instortte, wisselden de socialistisch geïnspireerde Nederlanders gewoon hun failliet geloof in de socialistische utopie in voor een geloof in een multiculturele utopie. Het was het romantische beeld van een multicultureel Utopia dat door niets mag worden verstoord. Het anti-sociale gedrag en de religieus geïnspireerde waanzin van een aantal immigranten mogen niet ter discussie worden gesteld of bekritiseerd, zelfs niet in een spotprent.
Zoals ze het altijd gewend zijn geweest schuwen de links extremisten niet de censuur, want het socialistische of multiculturele Utopia ontstaat immers niet vanzelf. Het is dus geen verrassing dat een ultra-linkse niet-gouvernementele organisatie, het particuliere Nederlandse Meldpunt Discriminatie Internet (MDI), samengewerkt met een orthodoxe imam om Gregorius Nekschot aan het kruis te nagelen. De ziekelijke behoefte aan een romantische ideaal, met moslims en gekleurde mensen in de rol van nobele wilden, is dus nog een mogelijk motief om de anti-romantische cartoonist Nekschot het zwijgen op te leggen.
De Deense export van vlees en zuivelproducten had te lijden van de boycots na de publicatie van de - inmiddels zeer bekende - Deense cartoons. In Nederland leidde de angst voor afnemende export van toetjes, chocolademelk en worst aan het Midden-Oosten tot de oprichting van een geheime Interdepartementale Werkgroep Cartoonproblematiek. Deze geheime werkgroep, misschien wel het meest belachelijke orgaan in de Nederlandse geschiedenis, lijkt tot de conclusie gekomen te zijn, dat de cartoonist Gregorius, in z’n eentje, een veel grotere bedreiging voor de Nederlandse export betekende dan alle Deense cartoonisten bij elkaar voor de Deense export. Dus economische overwegingen kunnen een motief zijn geweest: voorkom exportverlies door Nekschot het zwijgen op te leggen.
In Nederland herinnert iedereen zich nog de hysterische manier waarop premier Jan Peter Balkenende reageerde op Fitna, de anti-islam film van de Nederlandse parlementariër Geert Wilders. Balkenende distantieerde zich luid, ruim voordat Fitna uitkwam, en nog zonder de inhoud van de film te kennen. Minister-president Balkenende oefende ook zware druk uit op Wilders om Fitna niet uit te brengen, ondanks het feit dat hij parlementariër is en ondanks zijn grondwettelijk recht op vrijheid van meningsuiting. Angst voor problemen met moslims dreef de premier en zijn kabinet tot bedenkelijke slaafsheid en meegaandheid. Angst voor de islam en paniek zouden de reden kunnen zijn voor deze gouvernementele topfunctionarissen om de cartoonist Gregorius Nekschot te arresteren. Lafheid en verraad zijn dus denkbaar als motieven om Gregorius Nekschot tot zwijgen te brengen.
Met de komst van grote aantallen islamitische immigranten naar Nederland, zagen christelijke politici een kans om hun verloren invloed in een inmiddels bijna volledig geseculariseerde land weer terug te winnen. De pogingen van de opeenvolgende ministers van Justitie, Piet Hein Donner en Ernst Hirsch Ballin, beiden christen-democraten, om na de moord op Theo van Gogh door een moslim de verouderde Wet inzake smalende godslastering nieuw leven in te blazen wijzen in die richting. Dus Christen Democratisch opportunisme, waarbij de rol van slachtoffer en dader weer wordt omgedraaid, kan een motief om de goddeloze heiden Gregorius Nekschot een lesje te leren.
In tegenstelling tot de 'oude media', is het internet tot nu toe ontsnapt aan gouvernementele controle. Natuurlijk is dit een doorn in het vlees van moralisten. Daarom is onder leiding van premier Jan Peter Balkenende, een burgerschapscampagne gestart. Christen-democraten zijn ervan overtuigd dat 'vrijheid niet gaat zonder verantwoordelijkheid’. Voor de christen-democraten betekent dit dat het grondwettelijke recht op vrijheid van meningsuiting ondergeschikt is aan die van de vrijheid van godsdienst. In hun visie mogen christenen en moslims om religieuze redenen vrouwen en homoseksuelen discrimineren als zij dat nodig vinden, maar christenen en moslims mogen niet worden bekritiseerd, want dat wordt beschouwd als wettelijk verboden discriminatie.
Gregorius Nekschot, die zich vooral manifesteert op het internet, werd met geweld gearresteerd. Een duidelijk signaal naar het publiek dat er grenzen zijn aan wat aanvaardbaar is op het internet. Dus de wens om greep te krijgen op het internet kan een reden zijn geweest om die duivelse Nekschot de mond te snoeren.
Het laatste motief op deze lijst betreft - op dit moment - de persoonlijke ambitie van de officier van justitie in gevallen van discriminatie. Een officier van justitie die voor God wil spelen is inderdaad een nieuw fenomeen in Nederland. Met de arrestatie en het doorbreken van de anonimiteit van Gregorius Nekschot, laadt de officier van justitie een zware verantwoordelijkheid op zijn schouders. Niet alleen is de arrestatie van een tekenaar van spotprenten een rechtstreekse aanval op de vrijheid van meningsuiting, in een wereld vol met moslims die de sharia-wetgeving willen opleggen door middel van geweld, is het ook een licence to kill. Kortom: zelfs Nekschot zelf zou genoeg motieven hebben kunnen bedenken om een Nederlandse tekenaar te arresteren in het Jaar onzes Heren 2008.
Dus, wat is er veranderd in Nederland? De huidige regeringscoalitie van de orthodoxe christenen, christen-democraten en sociaal-democraten is een regelrechte ramp. De christenen in het kabinet proberen de Nederlanders van hun traditionele kleine pleziertjes te beroven. Een rookverbod, een verbod op prostitutie, een verbod op het roken van wiet, en een verbod op paddo's zijn ingevoerd. De lijst is langer, maar het zijn stuk voor stuk pogingen om de Nederlanders te leren dat hun leven op aarde niet is bedoeld om aangenaam te zijn.
De angst van Christelijke politici voor sociale onrust is diep geworteld. Voormalig minister-president Colijn adviseerde zijn landgenoten zelfs om samen te werken met de nazi's en alle weerstand op te geven na de nederlaag van het Nederlandse leger in 1940. Een tekenaar die de spot drijft met de islam is precies het soort van "subversieve element" dat orthodoxe christenen en christen-democraten liever zien gaan dan komen.
Sociaal-Democraten, die eerder bekend stonden om hun anti-religieuze gedrag, sussen islamisten met subsidies en een voorkeursbehandeling. Ze doen dit voor electorale doeleinden. Bijvoorbeeld, Job Cohen, de Sociaal-democratische burgemeester van Amsterdam, heeft persoonlijk de scheiding van Kerk en Staat in de Nederlandse hoofdstad afgeschaft, alleen maar om de islamitische kiezers te behagen.
Deze giftige cocktail van religie, religieuze waanzin, christelijk opportunisme en links egoïsme heeft een dodelijke bedreiging voor de vrijheid en democratie in Nederland geschapen. Extremisten hebben al een politicus en een film-regisseur in Nederland vermoord. Nu is de Nederlandse Staat er toe over gegaan om kunstenaars te arresteren en te intimideren. Het is beangstigend om te zien hoe snel en hoe gemakkelijk Nederland terugglijdt in donkere tijden.
In het jaar 2008 was het Gregorius Nekschot, die werd gearresteerd en in de gevangenis gegooid, in 2009 zullen er anderen zijn.
Dames en heren, zodra je gaat marchanderen met de vrijheid omwille van de lieve vrede, ben je gedoemd. Nederland, en het spijt me het te zeggen, heeft een zeer slecht voorbeeld gesteld.
Long live a free Denmark! Lang leve een vrij Nederland!
Gregorius Nekschot, Tekenaar
Vertaler: Toon Verberg, HB
Monday, January 12, 2009
SCHIPHOL - Wie vanaf maandag naar de Verenigde Staten wil vliegen, moet vooraf via internet reistoestemming aanvragen. De regel is door de Verenigde Staten ingesteld als veiligheidsmaatregel.
Via de website www.cbp.gov/esta kan een aanvraag ingediend worden, op de site van Schiphol staat een link. ''De gegevens invullen kan op elk tijdstip, het liefst zo vroeg mogelijk'' laat de Amerikaanse ambassade weten.
Er wordt bijvoorbeeld gevraagd wat de bestemming van de reis is en het doel. In de meeste gevallen zal de reiziger binnen een paar seconden antwoord krijgen.
Geldigheid
Soms duurt de behandeling van de aanvraag langer, maar maximaal 72 uur. Een toestemming blijft maximaal twee jaar geldig, mits het paspoort dan nog geldig is.
De reiziger kan meerdere keren met diezelfde toestemming naar de VS. Aanpassingen in de bestemmingen kunnen op de site ingevoerd worden.
''De toestemming is geen garantie dat de reiziger het land ook in komt. Het geeft uitsluitend het recht aan boord te gaan.'' Mensen die geen toestemming hebben aangevraagd kan de toegang tot de VS ontzegd worden.
Overgangsmaatregel
KLM verwacht op korte termijn geen problemen met de nieuwe maatregel. ''Er geldt een overgangsmaatregel van een paar maanden'', zei een woordvoerster.
Volgens haar mogen passagiers die geen toestemming hebben aangevraagd eenmalig nog de VS in, daarna niet meer.
De regel geldt voor de meeste Europese landen, Singapore, Brunei, Australië, Japan en Nieuw-Zeeland.
Via de website www.cbp.gov/esta kan een aanvraag ingediend worden, op de site van Schiphol staat een link. ''De gegevens invullen kan op elk tijdstip, het liefst zo vroeg mogelijk'' laat de Amerikaanse ambassade weten.
Er wordt bijvoorbeeld gevraagd wat de bestemming van de reis is en het doel. In de meeste gevallen zal de reiziger binnen een paar seconden antwoord krijgen.
Geldigheid
Soms duurt de behandeling van de aanvraag langer, maar maximaal 72 uur. Een toestemming blijft maximaal twee jaar geldig, mits het paspoort dan nog geldig is.
De reiziger kan meerdere keren met diezelfde toestemming naar de VS. Aanpassingen in de bestemmingen kunnen op de site ingevoerd worden.
''De toestemming is geen garantie dat de reiziger het land ook in komt. Het geeft uitsluitend het recht aan boord te gaan.'' Mensen die geen toestemming hebben aangevraagd kan de toegang tot de VS ontzegd worden.
Overgangsmaatregel
KLM verwacht op korte termijn geen problemen met de nieuwe maatregel. ''Er geldt een overgangsmaatregel van een paar maanden'', zei een woordvoerster.
Volgens haar mogen passagiers die geen toestemming hebben aangevraagd eenmalig nog de VS in, daarna niet meer.
De regel geldt voor de meeste Europese landen, Singapore, Brunei, Australië, Japan en Nieuw-Zeeland.
Saturday, November 15, 2008
Bron: Elsevier.nl Door Syp Wynia
De Dag van het Respect was meteen de laatste dag van Ella Vogelaar als minister van Wonen, Wijken en Integratie. Ella kon het niet, al deugde de opdracht die ze van Wouter Bos meekreeg evenmin.
ONGESCHIKT
Haar eigen Partij van de Arbeid heeft Ella Vogelaar, eindelijk dan toch, laten vallen. Maar dan ook meteen als een baksteen, nota bene op de Dag van Respect. Premier Jan Peter Balkenende was uiteindelijk een van de weinigen die nog met respect over de vertrokken bewindsvrouwe sprak, vanwege de moed die ze zou hebben betoond door af te treden.
Dat is natuurlijk onzin. Vogelaar had geen keus.
Het vertrek van Vogelaar was onvermijdelijk, want ze kon het niet. Ze trok problemen aan in plaats van dat ze die oploste. Ze was de verkeerde persoon op de verkeerde plek. En dat is niet alleen Vogelaar zelf aan te rekenen.
Communiste
Het is, terugblikkend, onbegrijpelijk dat PvdA-leider Wouter Bos al ruim voor de formatie Ella Vogelaar aanzocht als minister. De geschiedenis van de voormalige communiste binnen de vakbeweging was al niet vlekkeloos.
Vogelaar accepteerde de onmogelijke taak die ze van Bos in het regeerakkoord meekreeg om allochtonen een handje te helpen door hun verloederde woonomgeving op te knappen. Omdat het dan in de eerste plaats over huizen gaat, moest Vogelaar ook meteen minister van Volkshuisvesting zijn.
Die gedachte deugt niet. Bos eiste bovendien van Vogelaar dat ze zelf het geld voor haar prachtwijken ging ophalen bij de weigerachtige woningcorporaties, vaak geleid door PvdA’ers die haar meteen gingen dwarsbomen.
Eenzaam
Wat Vogelaar serieuze parten speelde, is dat ze binnen het PvdA-bolwerk niet over een eigen machtsbasis beschikte.
Ze was al snel heel alleen en werd steeds eenzamer. Vogelaar bleek bovendien uit te pakken als een multiculturalist, in de PvdA-traditie van Ed van Thijn, Jan Pronk en Hedy d’Ancona. Bos had dat kennelijk niet voorzien.
Plotseling
Vogelaars laatste krediet verspeelde ze, door tegen de wens van PvdA-wethouders, PvdA-burgemeesters, de Tweede Kamerfractie en ook de ministers Wouter Bos en Guusje ter Horst in, plotseling af te zien van het instellen van een register met Antilliaanse jeugdcriminelen.
Ze liet zich bij een visite aan de Antillen ompraten door de lokale leiders die overal discriminatie en racisme ontwaren.
Alles fout
Ella Vogelaars ministerschap was een lijdensweg van ruim anderhalf jaar, waarin ze vrijwel alles fout deed: boerka’s geen probleem vinden, de islam als een aangename verrijking van Nederland presenteren, lichtzinnig denken dat het op termijn vanzelf goed komt, inburgeren gratis maken, autochtonen de schuld geven van de problemen van allochtonen en onvoldoende opletten bij de aankoop van de SS Rotterdam door een woningcorporatie.
Niet-westerse allochtonen plegen in Nederland voor het overgrote deel op de PvdA te stemmen. De PvdA heeft er ook veel aan gedaan om allochtonen aan zich te binden. Maar daarmee heeft de PvdA tevens een belangrijk deel van de traditionele achterban van zich vervreemd. Dat PvdA-dilemma wordt niet opgelost door het wegsturen van Ella Vogelaar.
De Dag van het Respect was meteen de laatste dag van Ella Vogelaar als minister van Wonen, Wijken en Integratie. Ella kon het niet, al deugde de opdracht die ze van Wouter Bos meekreeg evenmin.
ONGESCHIKT
Haar eigen Partij van de Arbeid heeft Ella Vogelaar, eindelijk dan toch, laten vallen. Maar dan ook meteen als een baksteen, nota bene op de Dag van Respect. Premier Jan Peter Balkenende was uiteindelijk een van de weinigen die nog met respect over de vertrokken bewindsvrouwe sprak, vanwege de moed die ze zou hebben betoond door af te treden.
Dat is natuurlijk onzin. Vogelaar had geen keus.
Het vertrek van Vogelaar was onvermijdelijk, want ze kon het niet. Ze trok problemen aan in plaats van dat ze die oploste. Ze was de verkeerde persoon op de verkeerde plek. En dat is niet alleen Vogelaar zelf aan te rekenen.
Communiste
Het is, terugblikkend, onbegrijpelijk dat PvdA-leider Wouter Bos al ruim voor de formatie Ella Vogelaar aanzocht als minister. De geschiedenis van de voormalige communiste binnen de vakbeweging was al niet vlekkeloos.
Vogelaar accepteerde de onmogelijke taak die ze van Bos in het regeerakkoord meekreeg om allochtonen een handje te helpen door hun verloederde woonomgeving op te knappen. Omdat het dan in de eerste plaats over huizen gaat, moest Vogelaar ook meteen minister van Volkshuisvesting zijn.
Die gedachte deugt niet. Bos eiste bovendien van Vogelaar dat ze zelf het geld voor haar prachtwijken ging ophalen bij de weigerachtige woningcorporaties, vaak geleid door PvdA’ers die haar meteen gingen dwarsbomen.
Eenzaam
Wat Vogelaar serieuze parten speelde, is dat ze binnen het PvdA-bolwerk niet over een eigen machtsbasis beschikte.
Ze was al snel heel alleen en werd steeds eenzamer. Vogelaar bleek bovendien uit te pakken als een multiculturalist, in de PvdA-traditie van Ed van Thijn, Jan Pronk en Hedy d’Ancona. Bos had dat kennelijk niet voorzien.
Plotseling
Vogelaars laatste krediet verspeelde ze, door tegen de wens van PvdA-wethouders, PvdA-burgemeesters, de Tweede Kamerfractie en ook de ministers Wouter Bos en Guusje ter Horst in, plotseling af te zien van het instellen van een register met Antilliaanse jeugdcriminelen.
Ze liet zich bij een visite aan de Antillen ompraten door de lokale leiders die overal discriminatie en racisme ontwaren.
Alles fout
Ella Vogelaars ministerschap was een lijdensweg van ruim anderhalf jaar, waarin ze vrijwel alles fout deed: boerka’s geen probleem vinden, de islam als een aangename verrijking van Nederland presenteren, lichtzinnig denken dat het op termijn vanzelf goed komt, inburgeren gratis maken, autochtonen de schuld geven van de problemen van allochtonen en onvoldoende opletten bij de aankoop van de SS Rotterdam door een woningcorporatie.
Niet-westerse allochtonen plegen in Nederland voor het overgrote deel op de PvdA te stemmen. De PvdA heeft er ook veel aan gedaan om allochtonen aan zich te binden. Maar daarmee heeft de PvdA tevens een belangrijk deel van de traditionele achterban van zich vervreemd. Dat PvdA-dilemma wordt niet opgelost door het wegsturen van Ella Vogelaar.
Sunday, November 02, 2008
Bron: Elsevier.nl Door Afshin Ellian
Aangifte tegen Marco Pastors is echt van de zotte!!!!!!
Staatsgeheimen moeten gewoon geheim blijven. Maar niet alles is een staatsgeheim. Het zijn documenten die de veiligheid van de staat of belangen van Nederland in het buitenland in gevaar kunnen brengen.
Een rechtgeaarde Nederlander weet dat hij nooit informatie openbaar mag maken die afkomstig is van politie, inlichtingendiensten of defensie. Hetzelfde geldt voor diplomatieke informatie.
Ook de stukken van het kabinet en de discussies die in het kabinet worden gevoerd, moeten gedurende een bepaalde tijd geheim blijven. Omdat de openbaarmaking ervan de belangen van Nederland of de staat kan schaden.
Benoeming
Tegelijkertijd moeten we uitkijken dat we niet alles geheim willen houden. Een open samenleving is alleen dan echt open. Openheid is een voorwaarde voor het goed functioneren van de democratie. Hoe kunnen we anders overheidsoptredens beoordelen? Gelukkig is daarvoor ook een wet in het leven geroepen: de Wet Openbaarheid van Bestuur.
Maar waarom zou de benoeming van een burgemeester een geheimzinnige zaak zijn? Welk belang van de staat kan door openbaarheid worden geschaad? De provincie Zuid-Holland is boos op Marco Pastors. Er is zelfs gesuggereerd dat hij celstraf zou riskeren.
Hoe komt dat? Deze site meldt dat de vertrouwenscommissie die Ahmed Aboutaleb heeft voorgedragen als burgemeester van Rotterdam, mogelijk aangifte doet tegen commissielid Marco Pastors van Leefbaar Rotterdam. Pastors zou geheime informatie hebben gelekt.
Belang
Pastors praatte met de media nadat hij minstens twee dagen had gezwegen. Daarna heeft hij wel gesproken over de benoeming van Aboutaleb. De Volkskrant had al een volledig artikel, naar alle waarschijnlijkheid zonder medewerking van Pastors, over deze benoeming.
Toen Pastors zag dat al veel informatie op straat lag, begon hij te praten. En terecht. Omdat er ook een maatschappelijk belang meegemoeid was. Dat was ook noodzakelijk voor het goed functioneren van de gemeente Rotterdam met zijn nieuwe burgemeester. Er was onrust in zijn partij en bij zijn achterban.
Onbegrijpelijk
Het is onbegrijpelijk dat dit verboden is. De zwijgplicht gaat hier te ver. Met zijn daad heeft hij juist het openbaar bestuur een dienst bewezen. Sindsdien is het rustig rond de benoeming van Aboutaleb.
Iedereen die toetreedt tot de vertrouwenscommissie, heeft een zwijgplicht van 75 jaar. Overtreding daarvan kan een boete of zelfs een celstraf opleveren. In welk land leven we? Noord-Korea? Iran?
Waar het om gaat? Het gaat hier om de democratie. Het Openbaar Ministerie moet Pastors niet vervolgen.
Als dat wel gebeurt, moet de rechter hem vrijspreken. Omdat hier het maatschappelijk belang, namelijk het goed functioneren van het openbaar bestuur en de democratie, zwaarder weegt dan het particuliere belang van een vertrouwenscommissie.
Aangifte tegen Marco Pastors is echt van de zotte!!!!!!
Staatsgeheimen moeten gewoon geheim blijven. Maar niet alles is een staatsgeheim. Het zijn documenten die de veiligheid van de staat of belangen van Nederland in het buitenland in gevaar kunnen brengen.
Een rechtgeaarde Nederlander weet dat hij nooit informatie openbaar mag maken die afkomstig is van politie, inlichtingendiensten of defensie. Hetzelfde geldt voor diplomatieke informatie.
Ook de stukken van het kabinet en de discussies die in het kabinet worden gevoerd, moeten gedurende een bepaalde tijd geheim blijven. Omdat de openbaarmaking ervan de belangen van Nederland of de staat kan schaden.
Benoeming
Tegelijkertijd moeten we uitkijken dat we niet alles geheim willen houden. Een open samenleving is alleen dan echt open. Openheid is een voorwaarde voor het goed functioneren van de democratie. Hoe kunnen we anders overheidsoptredens beoordelen? Gelukkig is daarvoor ook een wet in het leven geroepen: de Wet Openbaarheid van Bestuur.
Maar waarom zou de benoeming van een burgemeester een geheimzinnige zaak zijn? Welk belang van de staat kan door openbaarheid worden geschaad? De provincie Zuid-Holland is boos op Marco Pastors. Er is zelfs gesuggereerd dat hij celstraf zou riskeren.
Hoe komt dat? Deze site meldt dat de vertrouwenscommissie die Ahmed Aboutaleb heeft voorgedragen als burgemeester van Rotterdam, mogelijk aangifte doet tegen commissielid Marco Pastors van Leefbaar Rotterdam. Pastors zou geheime informatie hebben gelekt.
Belang
Pastors praatte met de media nadat hij minstens twee dagen had gezwegen. Daarna heeft hij wel gesproken over de benoeming van Aboutaleb. De Volkskrant had al een volledig artikel, naar alle waarschijnlijkheid zonder medewerking van Pastors, over deze benoeming.
Toen Pastors zag dat al veel informatie op straat lag, begon hij te praten. En terecht. Omdat er ook een maatschappelijk belang meegemoeid was. Dat was ook noodzakelijk voor het goed functioneren van de gemeente Rotterdam met zijn nieuwe burgemeester. Er was onrust in zijn partij en bij zijn achterban.
Onbegrijpelijk
Het is onbegrijpelijk dat dit verboden is. De zwijgplicht gaat hier te ver. Met zijn daad heeft hij juist het openbaar bestuur een dienst bewezen. Sindsdien is het rustig rond de benoeming van Aboutaleb.
Iedereen die toetreedt tot de vertrouwenscommissie, heeft een zwijgplicht van 75 jaar. Overtreding daarvan kan een boete of zelfs een celstraf opleveren. In welk land leven we? Noord-Korea? Iran?
Waar het om gaat? Het gaat hier om de democratie. Het Openbaar Ministerie moet Pastors niet vervolgen.
Als dat wel gebeurt, moet de rechter hem vrijspreken. Omdat hier het maatschappelijk belang, namelijk het goed functioneren van het openbaar bestuur en de democratie, zwaarder weegt dan het particuliere belang van een vertrouwenscommissie.
Sunday, October 12, 2008
Bron: Elsevier.nl Door Anna Dijkman
De Republikeinse vice-presidentskandidaat Sarah Palin maakt werk van de belofte haar rivaal, de Democraat Barack Obama, harder aan te pakken en beschuldigt hem ervan bevriend te zijn met terroristen.
Sarah Palin noemt Obama terroristenvriendje
Palin verwees tijdens een campagnebijeenkomst in Californië naar een 'interessant bericht' in the New York Times.
Daarin staat dat Obama een radicale activist uit de jaren zestig, die al tientallen jaren hoogleraar is op een Amerikaanse universiteit, enkele keren heeft ontmoet.
Vriendschap
Volgens Palin beschouwt Obama Amerika als zo ‘imperfect dat hij vriendschappelijk rondhangt met terroristen die hun eigen land als doelwit zouden nemen'. Dat meldt persbureau Reuters.
De man op wie Palin doelt is Bill Ayers, een van de oprichters van Weather Underground. Die groep zou in de jaren zestig bomaanslagen hebben uitgevoerd op Amerikaanse overheidsgebouwen als protest tegen de Vietnamoorlog.
Volgens de New York Times zouden de wegen van Ayers en Obama elkaar in Chicago hebben gekruist in de jaren negentig. Beiden zaten in het bestuur van een liefdadigheidsorganisatie.
Besmeuren
Het campagneteam van Obama heeft de beschuldiging afgedaan als laag bij de grondse politiek. ‘Het is duidelijk dat John McCain en Sarah Palin liever hun tijd besteden aan het besmeuren van Barack Obama dan aan het presenteren van een plan om onze economie weer op te bouwen,’ aldus een woordvoerder.
Nu de Democratische presidentskandidaat Barack Obama voorloper blijft in de peilingen van de Amerikaanse presidentsverkiezingen, kondigde zijn Republikeinse rivaal John McCain gisteren aan hem 'harder aan te gaan pakken'.
De Republikeinse vice-presidentskandidaat Sarah Palin maakt werk van de belofte haar rivaal, de Democraat Barack Obama, harder aan te pakken en beschuldigt hem ervan bevriend te zijn met terroristen.
Sarah Palin noemt Obama terroristenvriendje
Palin verwees tijdens een campagnebijeenkomst in Californië naar een 'interessant bericht' in the New York Times.
Daarin staat dat Obama een radicale activist uit de jaren zestig, die al tientallen jaren hoogleraar is op een Amerikaanse universiteit, enkele keren heeft ontmoet.
Vriendschap
Volgens Palin beschouwt Obama Amerika als zo ‘imperfect dat hij vriendschappelijk rondhangt met terroristen die hun eigen land als doelwit zouden nemen'. Dat meldt persbureau Reuters.
De man op wie Palin doelt is Bill Ayers, een van de oprichters van Weather Underground. Die groep zou in de jaren zestig bomaanslagen hebben uitgevoerd op Amerikaanse overheidsgebouwen als protest tegen de Vietnamoorlog.
Volgens de New York Times zouden de wegen van Ayers en Obama elkaar in Chicago hebben gekruist in de jaren negentig. Beiden zaten in het bestuur van een liefdadigheidsorganisatie.
Besmeuren
Het campagneteam van Obama heeft de beschuldiging afgedaan als laag bij de grondse politiek. ‘Het is duidelijk dat John McCain en Sarah Palin liever hun tijd besteden aan het besmeuren van Barack Obama dan aan het presenteren van een plan om onze economie weer op te bouwen,’ aldus een woordvoerder.
Nu de Democratische presidentskandidaat Barack Obama voorloper blijft in de peilingen van de Amerikaanse presidentsverkiezingen, kondigde zijn Republikeinse rivaal John McCain gisteren aan hem 'harder aan te gaan pakken'.
Saturday, September 27, 2008
Bron: Elsevier.nl Door Afshin Ellian
Een meerderheid van de burgers vertrouwt de politici niet. Het is een pijnlijk feit. Als ik een politicus was, zou ik me hierover zorgen maken. Doen politici dat ook?
Kamerlid Harry van Bommel (SP) had een interview met de salafistische site Al-yaqeen, de site van de As-Soennah moskee. Dit is een zeer omstreden Haagse moskee.
Een meerderheid van de bevolking kent ook de imam ervan: imam Fawaz Jneid. Hij vervloekte Theo van Gogh een paar weken voordat hij door een militante salafist werd vermoord.
Slijmerig interview
De leden van de Hofstadgroep gingen regelmatig naar deze moskee. Het is een radicaal salafistische moskee. Wist Harry dit allemaal? Als hij dit niet wist, dan betekent dit dat hij al een aantal jaren niet meer in Nederland woont. Toch woont hij hier wel.
Moeten we hem afrekenen op zijn neerbuigende en slijmerige interview met deze salafistische site? Om deze vraag te beantwoorden, wil ik u confronteren met een voorbeeld: stel dat Kamerlid en het Grote Gevaar Geert Wilders een neerbuigend slijmerig interview geeft aan een neonazisite. Wat doen we daarmee?
We gaan ons niet afvragen of hij het wist. Hij behoort het te weten. Wilders zou terecht ondubbelzinnig worden veroordeeld. Hij behoort immers, als een nationaal politicus, van te voren informeren aan wie hij een interview geeft. Dat wordt meestal gedaan door fractiemedewerkers.
Linkse mensen
In alle praatprogramma’s zou men hem dagenlang willen opjagen. Het zou zelfs worden opgevat als een ontmaskering. Nu mag Harry van Bommel zelf zeggen hoe we hem moeten beoordelen. Ook de media zijn hier akelig stil over.
Er bestaat slechts één conclusie: de media zijn extreem vergevingsgezind jegens linkse mensen.
Maar ik heb een ander probleem met dat interview van Harry van Bommel. De salafist vroeg aan de socialist en toch een diep gelovige Harry het volgende:
´Waar ligt de grens van de vrijheid van meningsuiting? Of kent deze geen grens?´
Wat zou het antwoord van Harry zijn? Zou hij juist in gesprek met een intolerante salafist willen benadrukken hoe belangrijk de vrijheid van meningsuiting is? Harry’s antwoord is onthutsend:
´De grens van de Wet! Godslaster, belediging, laster, aanzetten tot haat, discriminatie, etc. Als er een situatie is waarbij twijfel bestaat of de wet is overtreden, dan dient de rechter over deze grensgevallen te oordelen.´
'Vergeten'
Misschien weet u het ondertussen niet meer, maar dezelfde Harry vroeg een paar maanden geleden naar aanleiding van een gesprek met mij, aan de minister Ernst Hirsch Ballin (CDA, Justitie) om de strafbepalingen aangaande godslastering te schrappen uit het Wetboek van Strafrecht. Waarom zegt hij dat niet tegen de salafisten? Misschien wist hij het niet wie salafisten zijn, maar hij vergeet ongetwijfeld niet zijn eigen standpunten.
Dat kan hij toch niet zijn vergeten? Dat was niet zo maar een standpunt. Dezelfde Harry vroeg met klem aan de minister Maxime Verhagen (CDA, Buitenlandse Zaken) om op te komen voor een Afghaanse journalist die in Afghanistan wegens godslastering is gearresteerd.
De Afghaanse journalist is echt in gevaar. Wie brengt de Afghaanse journalist in gevaar? De geestverwanten van de site die door Harry de hemel in wordt geprezen.
Op één van die momenten is Harry niet eerlijk. Dus, Harry kan makkelijk liegen: in gesprek met mij, ministers en andere Kamerleden, is hij de vrijheid zelve en in gesprek met salafisten is hij de islamvriend zelve.
Nu begrijp ik waarom de burgers de politici niet vertrouwen.
Een meerderheid van de burgers vertrouwt de politici niet. Het is een pijnlijk feit. Als ik een politicus was, zou ik me hierover zorgen maken. Doen politici dat ook?
Kamerlid Harry van Bommel (SP) had een interview met de salafistische site Al-yaqeen, de site van de As-Soennah moskee. Dit is een zeer omstreden Haagse moskee.
Een meerderheid van de bevolking kent ook de imam ervan: imam Fawaz Jneid. Hij vervloekte Theo van Gogh een paar weken voordat hij door een militante salafist werd vermoord.
Slijmerig interview
De leden van de Hofstadgroep gingen regelmatig naar deze moskee. Het is een radicaal salafistische moskee. Wist Harry dit allemaal? Als hij dit niet wist, dan betekent dit dat hij al een aantal jaren niet meer in Nederland woont. Toch woont hij hier wel.
Moeten we hem afrekenen op zijn neerbuigende en slijmerige interview met deze salafistische site? Om deze vraag te beantwoorden, wil ik u confronteren met een voorbeeld: stel dat Kamerlid en het Grote Gevaar Geert Wilders een neerbuigend slijmerig interview geeft aan een neonazisite. Wat doen we daarmee?
We gaan ons niet afvragen of hij het wist. Hij behoort het te weten. Wilders zou terecht ondubbelzinnig worden veroordeeld. Hij behoort immers, als een nationaal politicus, van te voren informeren aan wie hij een interview geeft. Dat wordt meestal gedaan door fractiemedewerkers.
Linkse mensen
In alle praatprogramma’s zou men hem dagenlang willen opjagen. Het zou zelfs worden opgevat als een ontmaskering. Nu mag Harry van Bommel zelf zeggen hoe we hem moeten beoordelen. Ook de media zijn hier akelig stil over.
Er bestaat slechts één conclusie: de media zijn extreem vergevingsgezind jegens linkse mensen.
Maar ik heb een ander probleem met dat interview van Harry van Bommel. De salafist vroeg aan de socialist en toch een diep gelovige Harry het volgende:
´Waar ligt de grens van de vrijheid van meningsuiting? Of kent deze geen grens?´
Wat zou het antwoord van Harry zijn? Zou hij juist in gesprek met een intolerante salafist willen benadrukken hoe belangrijk de vrijheid van meningsuiting is? Harry’s antwoord is onthutsend:
´De grens van de Wet! Godslaster, belediging, laster, aanzetten tot haat, discriminatie, etc. Als er een situatie is waarbij twijfel bestaat of de wet is overtreden, dan dient de rechter over deze grensgevallen te oordelen.´
'Vergeten'
Misschien weet u het ondertussen niet meer, maar dezelfde Harry vroeg een paar maanden geleden naar aanleiding van een gesprek met mij, aan de minister Ernst Hirsch Ballin (CDA, Justitie) om de strafbepalingen aangaande godslastering te schrappen uit het Wetboek van Strafrecht. Waarom zegt hij dat niet tegen de salafisten? Misschien wist hij het niet wie salafisten zijn, maar hij vergeet ongetwijfeld niet zijn eigen standpunten.
Dat kan hij toch niet zijn vergeten? Dat was niet zo maar een standpunt. Dezelfde Harry vroeg met klem aan de minister Maxime Verhagen (CDA, Buitenlandse Zaken) om op te komen voor een Afghaanse journalist die in Afghanistan wegens godslastering is gearresteerd.
De Afghaanse journalist is echt in gevaar. Wie brengt de Afghaanse journalist in gevaar? De geestverwanten van de site die door Harry de hemel in wordt geprezen.
Op één van die momenten is Harry niet eerlijk. Dus, Harry kan makkelijk liegen: in gesprek met mij, ministers en andere Kamerleden, is hij de vrijheid zelve en in gesprek met salafisten is hij de islamvriend zelve.
Nu begrijp ik waarom de burgers de politici niet vertrouwen.
Sunday, September 21, 2008
Bron: Elsevier.nl Door Syp Wynia
Eindelijk is er na Wilders en Verdonk ook een ‘traditionele’ partij die het mes wil zetten in de Nederlandse ontwikkelingshulp. De hulp werkt vaak niet en er is al helemaal geen reden waarom Nederland twee keer zoveel zou moeten geven als andere Europese landen.
De VVD-fractie in de Tweede Kamer wil de Nederlandse ontwikkelingshulp verminderen naar het niveau van de 15 rijkere Europese landen. In de praktijk betekent dat bijna een halvering van de ongeveer 5 miljard euro per jaar van nu, naar ruim 2,5 miljard euro. Dat is dus een besparing van 2,5 miljard euro voor de Nederlandse belastingbetaler.
Wereldkampioen ontwikkelingshulp
Dat is een goed plan. Van veel hulp staat allerminst vast dat die werkt; vaak werkt hulp averechts, veel geld verdwijnt in corrupte zakken, hulp houdt dictators op de been en burgers arm. Tegen die achtergrond is het extra vreemd dat Nederland altijd maar wereldkampioen ontwikkelingshulp wil zijn en dat er jaarlijks bovendien vele tientallen miljoenen aan ‘draagvlaksubsidies’ worden verstrekt die er voor moeten zorgen dat Nederlandse burgers het hoge hulppeil blijven steunen.
Al die hulp heeft er niet alleen toe geleid dat arme landen subsidieverslaafd zijn geraakt en arm zijn gebleven, de hulp heeft ook de Nederlanders armer gemaakt, omdat er de afgelopen halve eeuw bijna 100 miljard euro aan Nederlands belastinggeld is weggesluisd.
Bolkestein
Binnen de VVD staken al langer geluiden de kop op om kritischer te zijn met betrekking tot die hulp en de Nederlandse hulp te matigen. Partijleider Frits Bolkestein (1990-1998) ging daarin voorop, maar zag er bij zijn regeerakkoorden met de PvdA en D66 in 1994 en 1998 toch maar vanaf om er een hard punt van te maken.
De VVD-kamerleden Ayaan Hirsi Ali (in 2003) en Zsolt Szabó (2003-2007) probeerden ook de omvang en aard van de Nederlandse hulp op de agenda te krijgen, maar kregen uiteindelijk geen steun van de partijleiding.
Halveren
En nu is de kogel dan eindelijk door de kerk. De huidige VVD-leider, Mark Rutte, steunt het plan van het kamerlid Arend Jan Boekestijn om de hulp te halveren, privé-clubs als Novib en Cordaid niet meer voor honderden miljoenen te subsidiëren en het aantal hulplanden te beperken. Dat de VVD nu wel door lijkt te pakken kan uiteraard niet los worden gezien van het feit dat de partij in de oppositie zit èn electoraal in de verdrukking zit.
Ook speelt het een rol dat het Nederlandse publiek steeds kritischer wordt over de hulp. Bovendien gingen de VVD-afvalligen Geert Wilders en Rita Verdonk de VVD voor. Wilders wil van alle hulp af, met uitzondering van noodhulp. Verdonk wil de hulp met tweederde reduceren.
Heldere lijn
Hoe dan ook is het een verademing dat de VVD eindelijk bereid is de door CDA, PvdA, GroenLinks, SP, ChristenUnie en D66 heilig verklaarde Nederlandse ‘ontwikkelingssamenwerking’ serieus ter discussie te stellen. Door niet een eigen heldere lijn te kiezen steunde de VVD tot dusver immers de taboe-verklaring van de hulp.
Het zou de VVD sieren als ze nu ook nog uit het ‘Nederlands Instituut voor Meerpartijendemocratie (NIMD) zou stappen. Dat is een kartel van Nederlandse politieke partijen die zichzelf met ontwikkelingsgeld subsidiëren. VVD-kamerlid Hans van Baalen zit in de toezichtsraad van die club. Wil de VVD serieus te nemen zijn als heldere, ongebonden criticaster van de Nederlandse hulp, dan moeten de VVD (en Van Baalen) zich uit dit onderonsje terugtrekken.
Eindelijk is er na Wilders en Verdonk ook een ‘traditionele’ partij die het mes wil zetten in de Nederlandse ontwikkelingshulp. De hulp werkt vaak niet en er is al helemaal geen reden waarom Nederland twee keer zoveel zou moeten geven als andere Europese landen.
De VVD-fractie in de Tweede Kamer wil de Nederlandse ontwikkelingshulp verminderen naar het niveau van de 15 rijkere Europese landen. In de praktijk betekent dat bijna een halvering van de ongeveer 5 miljard euro per jaar van nu, naar ruim 2,5 miljard euro. Dat is dus een besparing van 2,5 miljard euro voor de Nederlandse belastingbetaler.
Wereldkampioen ontwikkelingshulp
Dat is een goed plan. Van veel hulp staat allerminst vast dat die werkt; vaak werkt hulp averechts, veel geld verdwijnt in corrupte zakken, hulp houdt dictators op de been en burgers arm. Tegen die achtergrond is het extra vreemd dat Nederland altijd maar wereldkampioen ontwikkelingshulp wil zijn en dat er jaarlijks bovendien vele tientallen miljoenen aan ‘draagvlaksubsidies’ worden verstrekt die er voor moeten zorgen dat Nederlandse burgers het hoge hulppeil blijven steunen.
Al die hulp heeft er niet alleen toe geleid dat arme landen subsidieverslaafd zijn geraakt en arm zijn gebleven, de hulp heeft ook de Nederlanders armer gemaakt, omdat er de afgelopen halve eeuw bijna 100 miljard euro aan Nederlands belastinggeld is weggesluisd.
Bolkestein
Binnen de VVD staken al langer geluiden de kop op om kritischer te zijn met betrekking tot die hulp en de Nederlandse hulp te matigen. Partijleider Frits Bolkestein (1990-1998) ging daarin voorop, maar zag er bij zijn regeerakkoorden met de PvdA en D66 in 1994 en 1998 toch maar vanaf om er een hard punt van te maken.
De VVD-kamerleden Ayaan Hirsi Ali (in 2003) en Zsolt Szabó (2003-2007) probeerden ook de omvang en aard van de Nederlandse hulp op de agenda te krijgen, maar kregen uiteindelijk geen steun van de partijleiding.
Halveren
En nu is de kogel dan eindelijk door de kerk. De huidige VVD-leider, Mark Rutte, steunt het plan van het kamerlid Arend Jan Boekestijn om de hulp te halveren, privé-clubs als Novib en Cordaid niet meer voor honderden miljoenen te subsidiëren en het aantal hulplanden te beperken. Dat de VVD nu wel door lijkt te pakken kan uiteraard niet los worden gezien van het feit dat de partij in de oppositie zit èn electoraal in de verdrukking zit.
Ook speelt het een rol dat het Nederlandse publiek steeds kritischer wordt over de hulp. Bovendien gingen de VVD-afvalligen Geert Wilders en Rita Verdonk de VVD voor. Wilders wil van alle hulp af, met uitzondering van noodhulp. Verdonk wil de hulp met tweederde reduceren.
Heldere lijn
Hoe dan ook is het een verademing dat de VVD eindelijk bereid is de door CDA, PvdA, GroenLinks, SP, ChristenUnie en D66 heilig verklaarde Nederlandse ‘ontwikkelingssamenwerking’ serieus ter discussie te stellen. Door niet een eigen heldere lijn te kiezen steunde de VVD tot dusver immers de taboe-verklaring van de hulp.
Het zou de VVD sieren als ze nu ook nog uit het ‘Nederlands Instituut voor Meerpartijendemocratie (NIMD) zou stappen. Dat is een kartel van Nederlandse politieke partijen die zichzelf met ontwikkelingsgeld subsidiëren. VVD-kamerlid Hans van Baalen zit in de toezichtsraad van die club. Wil de VVD serieus te nemen zijn als heldere, ongebonden criticaster van de Nederlandse hulp, dan moeten de VVD (en Van Baalen) zich uit dit onderonsje terugtrekken.
